Κάποτε βρισκόμουν στην Τζαϊπούρ κι ένα πρωί ήρθε να με δει ένας άντρας και είπε: «Είσαι θεϊκός.» Εγώ είπα: «Έχεις δίκιο.» ...





Κάποτε βρισκόμουν στην Τζαϊπούρ κι ένα πρωί ήρθε να με δει ένας άντρας και είπε: «Είσαι θεϊκός.»

Εγώ είπα: «Έχεις δίκιο.»

Εκεί καθόταν ένας άλλος άντρας, ο οποίος ήταν πολύ εναντίον μου και είπε: «Είσαι σχεδόν διαβολικός.»

Εγώ είπα: «Έχεις δίκιο.»

Ο πρώτος άνθρωπος ανησύχησε κάπως. Είπε: «Τί εννοείς; Και σ' εμένα και σ’ αυτόν τον άνθρωπο, είπες, 'έχεις δίκιο. ’ Δεν μπορεί όμως να έχουμε και οι δύο δίκιο.»

Του είπα: «Όχι μόνο δύο, αλλά εκατομμύρια άνθρωποι μπορούν να έχουν δίκιο όταν λένε κάτι για μένα, επειδή ό,τι κι αν λένε για μένα, στην πραγματικότητα μιλάνε για τον εαυτό τους. Πώς μπορεί να γνωρίζουν εμένα; Αυτό είναι ανέφικτο. Εκείνοι δεν γνωρίζουν ούτε τον εαυτό τους ακόμη. Ό,τι κι αν λένε, είναι δική τους ερμηνεία.» Έτσι, ο άνθρωπος είπε: «Τότε, ποιος είσαι; Αν το ότι είσαι θεϊκός είναι δική μου ερμηνεία και το ότι είσαι διαβολικός είναι δική του ερμηνεία, τότε εσύ ποιος είσαι;»

Είπα: «Εγώ είμαι απλώς ο εαυτός μου. Εγώ δεν έχω καμία ερμηνεία για τον εαυτό μου, δεν υπάρχει κανένας λόγος. Εγώ απλώς απολαμβάνω το να είμαι ο εαυτός μου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Είμαι ευτυχισμένος με το να είμαι ο εαυτός μου.»



Κανένας δεν μπορεί να πει τίποτα για σένα. Ό,τι κι αν λένε οι άνθρωποι για άλλους, στην πραγματικότητα μιλάνε για τον εαυτό τους. Εσύ όμως κλονίζεσαι, επειδή εξακολουθείς να είσαι προσκολλημένος σε ένα ψεύτικο κέντρο. Εκείνο το ψεύτικο κέντρο εξαρτάται από τους άλλους, οπότε πάντοτε στηρίζεσαι στο τι λένε οι άλλοι για σένα. Και πάντοτε προσπαθείς να τους ικανοποιήσεις. Πάντοτε προσπαθείς να είσαι ευυπόληπτος, πάντοτε προσπαθείς να στολίσεις το εγώ σου. Αυτό είναι αυτοκτονικό.

Αντί να ταράζεσαι με το τι λένε οι άλλοι, θα έπρεπε να αρχίσεις να κοιτάζεις μέσα σου. Το να γνωρίσεις ποιος είναι ο πραγματικός εαυτός, δεν είναι τόσο φτηνό. Όμως οι άνθρωποι πάντοτε διψούν για φτηνά πράγματα.



ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ
OSHO

via

Θυμάμαι αξέχαστα θεωρητικούς και θετικούς να λογομαχούν κατά τα σχολικά χρόνια κι ειδικότερα την τελευταία χρονιά της ...










Θυμάμαι αξέχαστα θεωρητικούς και θετικούς να λογομαχούν κατά τα σχολικά χρόνια κι ειδικότερα την τελευταία χρονιά της τρίτης λυκείου. Ολοκληρωτικά αντίθετα πλάσματα που αδυνατούσαν να κατανοήσουν το ένα το άλλο. Φέρνοντας στη μνήμη μου αυτούς τους μακροχρόνιους καβγάδες, παρατηρώ ότι οι θετικοί πάντα στέκονταν στην άποψη πως οι θεωρητικοί είναι χαζά παιδιά χαρά λουσμένα, βαρετοί άνθρωποι που ασχολούνται με βαρετά πράγματα και το κυριότερο και πιο ενοχλητικό απ’ όλα πως είναι παπαγάλοι. Αντίθετα, οι θεωρητικοί εξέφραζαν πάντα με ευφράδεια λόγου την άποψη ότι οι θετικοί είναι ανίκανοι εκ φύσεως να δουν και να κατανοήσουν το οτιδήποτε που δε σχετίζεται με τη λογική, τα στατιστικά και τους αριθμούς. Η συζήτηση δεν έβγαζε ποτέ πουθενά, με τα δυο αντίπαλα στρατόπεδα να εμμένουν στις απόψεις τους.




Η αλήθεια είναι πως οι αυθεντικοί θεωρητικοί δεν είναι καθόλου παπαγάλοι και πως απλώς αγαπούν τα λόγια και τις θεωρίες, παθιάζονται με τις αναλύσεις και ταυτόχρονα, όμως, αναγνωρίζουν το μεγαλείο των θετικών μυαλών. Θαυμάζουν όλα εκείνα τα τέρατα λογικής, θεωρούν πως έχουν μια εξυπνάδα διαφορετική απ’ τη δική τους, η οποία παραμένει εξυπνάδα ό,τι και να γίνει. Με λίγα λόγια τους αποδέχονται παρ’ όλο που δεν μπορούν να τους κατανοήσουν.

Οι θετικοί πάλι δεν είναι ακριβώς έτσι. Αγαπούν τον εαυτό τους, τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται κι αντιμετωπίζουν γεγονότα και καταστάσεις. Η λογική γι’ αυτούς είναι το υπέρτατο αγαθό κι ο κόσμος των θεωρητικών τους μπερδεύει και τους συγχύζει, γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί με τη λογική. Αποτέλεσμα αυτού να επιλέγουν ν’ αδιαφορήσουν για ένα σύμπαν που μοιάζει αλλόκοτο στα μάτια τους.

Αυτό, όμως, που κανείς δε βλέπει εκ πρώτης όψεως είναι η διαφορετική νοημοσύνη των δύο αυτών κατηγοριών ανθρώπων, αν φυσικά θα μπορούσαμε να τους κατατάξουμε σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Ανοίγοντας τον υπολογιστή και ψάχνοντας για λίγο θ’ ανακαλύψεις με μεγάλη ευκολία πως υπάρχουν οκτώ διαφορετικά είδη νοημοσύνης. Ναι, οκτώ. Άλλοι έχουν δύο και τρία μαζί κι άλλοι ένα και μοναδικό είδος. Τα βασικότερα είναι απ’ τη μία η λογική νοημοσύνη και από την άλλη η συναισθηματική.

Καθόλου δύσκολο, λοιπόν, δεν είναι να αντιληφθείς πως τα θετικά μυαλά έχουν αυξημένη τη λογική νοημοσύνη, ενώ τα θεωρητικά τη συναισθηματική. Να γιατί λοιπόν οι πρώτοι έχουν αυτή την ενοχλητική επιστημονική λογική, να γιατί έχουν την ικανότητα να οργανώνουν τις διάφορες πληροφορίες που έχουν κατά καιρούς σε δεδομένα και ζητούμενα. Είναι ολοφάνερο τώρα το γιατί στοχεύουν με απόλυτη λογική στη λύση των προβλημάτων που τυχόν τους προκύπτουν. Γι’ αυτούς όλα στηρίζονται στη σχέση αιτίας-αποτελέσματος για μαθηματικό πρόβλημα ή μη. Και θα μου πεις «καλά, εντάξει ας αντιμετωπίζουν τα πρακτικά ζητήματα με αυτό τον τρόπο, αλλά και τον έρωτα και τη φιλία;». Κι όμως, ναι, το κάνουν και γι’ αυτό έρχονται σε ρήξη με τους θεωρητικούς.

Δεν έχουν οι θεωρητικοί ούτε κατά διάνοια την αριθμητική νοημοσύνη μέσα τους κι άντε το πολύ-πολύ να έχουν τη λεκτική που δικαιολογεί γιατί παίζουν στα δάχτυλα τη γλώσσα τους και γιατί εξηγούν κι αναλύουν πράξεις και γεγονότα στο έπακρο. Το σίγουρο είναι πως η συναισθηματική νοημοσύνη ευθύνεται για το ότι ο θεωρητικός μονίμως παρατηρεί γύρω του τις ανθρώπινες συμπεριφορές, ενδιαφέρεται ν’ αναλύσει το κάθε άτομο που συναντά ξεχωριστά, μήπως και καταφέρει να βρει τους σκοπούς, τα κίνητρα και το γενικότερο τρόπο λειτουργίας και σκέψης του.

Καταλήγοντας, όση κοροϊδία και να ρίχνει ο ένας στον άλλον, η κατάσταση δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Πάντα θα υπάρχουν δυο διαφορετικοί κόσμοι και πάντα οι άνθρωποι να ταιριάζουν περισσότερο στον ένα κόσμο. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που δυσκολεύονται να κατανοήσουν ένα κείμενο γιατί βρίσκουν σ’ αυτό πολλές άχρηστες λεπτομέρειες και πάντα θα υπάρχουν οι περιγραφικοί τύποι που ζουν για τις λεπτομέρειες.

Ναι, θα συνεχίσουν να υπάρχουν αυτοί που δυσκολεύονται να κάνουν ακόμα και μια απλή πρόσθεση -για διαίρεση δεν το συζητώ- και απ’ την άλλη θα υπάρχουν εκείνοι που θα χρειαστούν δέκα χρόνια για να γράψουν μια ολοκληρωμένη έκθεση. Είμαστε όλοι χαζοί κι όλοι έξυπνοι απλά σε διαφορετικούς τομείς. Αν το αποδεχόμασταν θα κάναμε τη ζωή μας λιγάκι πιο εύκολη. Αν παραδεχόμασταν πως κάθε θεωρητικό μυαλό χρειάζεται στη ζωή του ένα θετικό κι αντίστροφα, όλα θα ήταν πιο απλά κι ειρηνικά.

Δυστυχώς όμως, αν δεν παινέσουμε το σπίτι μας θα πέσει να μας πλακώσει, επομένως μη σας φανεί παράξενο που η κόντρα αυτή θα συνεχίσει να διαιωνίζεται. Μη σας φανεί παράλογο που η διαμάχη των μεν με τους δε θα συνεχίζεται εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.



via

Το επιχείρημα είναι πάντοτε: «… Μα αν αγαπάω κάποιον, και τον αγαπάω ολόψυχα, δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορώ να ζήσω χωρίς α...





Το επιχείρημα είναι πάντοτε: «… Μα αν αγαπάω κάποιον, και τον αγαπάω ολόψυχα, δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν;» Και η δική μου απάντηση είναι: «’Όχι, και βέβαια όχι».





Η αλήθεια είναι ότι μπορώ πάντοτε να ζήσω χωρίς τον άλλον· πάντοτε, και είναι δύο αυτοί που πρέπει να το ξέρουν: εγώ και ο άλλος. Μου φαίνεται φοβερό κάποιος να σκέφτεται ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν, ή να νομίζει ότι, αν εκείνος αποφασίσει να φύγει, εγώ θα πεθάνω… Από την άλλη, με τρομάζει η ιδέα να ζω με κάποιον που με θεωρεί απολύτως απαραίτητο στη ζωή του.

Αυτές είναι πάντοτε σκέψεις χειρισμού, που υποδηλώνουν φοβερή απαίτηση. Η αγάπη, αντιθέτως, είναι πάντοτε θετική και υπέροχη· δεν είναι ποτέ αρνητική. Ωστόσο, μπορεί να είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιώ για να καταλήξω εξαρτημένος. Γι’ αυτό λέω συχνά ότι ο συνεξαρτημένος δεν αγαπάει. Χρειάζεται, απαιτεί, εξαρτάται, αλλά δεν αγαπάει.

Καλό θα ήταν να ξεπεράσουμε την εξάρτησή μας από συγκεκριμένα πρόσωπα, να εγκαταλείψουμε αυτές τις συμπεριφορές, και να βοηθήσουμε τον άλλον να ξεπεράσει κι αυτός τη δική του εξάρτηση.

Θα μου άρεσε πολύ να μ’ αγαπάνε όσοι αγαπώ. Αν όμως κάποιος δεν μ’ αγαπάει, θα ήθελα να μου το πει και να φύγει (ή να μη μου το πει, αλλά πάλι να φύγει). Γιατί δεν θέλω να είμαι δίπλα σε κάποιον που δεν θέλει να είναι μαζί μου…

Πονάει πολύ. Ωστόσο, αυτό είναι καλύτερο από το να μένεις και να υποκρίνεσαι.

Ο Αντόνιο Πόρτσια λέει στο βιβλίο του Φωνές: «Έπαψαν να σε εξαπατούν, όχι να σ’ αγαπάνε, κι εσύ πονάς σαν να έπαψαν να σ αγαπάνε» .

Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε, όμως η ζωή που φτιάχνουμε καθημερινά είναι το σπίτι μέσα στο οποίο ζούμε. Και το χτίζουμε εμείς οι ίδιοι. Αν δεν θέλουμε, δεν δίνουμε μεγάλη σημασία στις πολυτέλειες, ή αν έχουν ολοκληρωθεί κάποιες λεπτομέρειες, ωστόσο, ας είμαστε προσεκτικοί, στο πώς θα το συναρμολογήσουμε. Πόση ενέργεια, πόσο ενδιαφέρον, πόση προσοχή, πόσες προφυλάξεις πήραμε ως εδώ φτιάχνοντας τη ζωή μας;

Τι καλά θα ήταν αλήθεια, αν αρχίζαμε από δω και πέρα να είμαστε πιο προσεκτικοί με ό,τι φτιάχνουμε.

Φυσικά, υπάρχουν περιοχές όπου καμιά φορά γίνεται σεισμός, γκρεμίζεται ό,τι έχτισες και πρέπει να αρχίσεις πάλι από την αρχή. Αλήθεια είναι.

Υπάρχει ο εξωτερικός παράγοντας; Αναμφίβολα. Ωστόσο, ας μην προσθέσουμε στα ενδεχόμενα αυτά που έρχονται απ’ έξω το ενδεχόμενο να μην έχουμε ασχοληθεί όσο και όπως έπρεπε με την κατασκευή αυτού του σπιτιού.

Γιατί, ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε, η ζωή αυτή που δημιουργούμε είναι η ζωή που πρόκειται να ζήσουμε εμείς. Δεν φτιάχνουμε μια ζωή για τον γείτονα, φτιάχνουμε μια ζωή για μας τους ίδιους.

Επομένως, αν κάποιος θεωρεί ότι αξίζει, αν αγαπάει τον εαυτό του, γιατί να συμβιβαστεί με οτιδήποτε;

Αν έχεις συναίσθηση ότι σου αξίζει να ζεις καλύτερη ζωή… γιατί να μη φτιάξεις ένα καλύτερο σπίτι;

Είναι προφανές ότι όχι μόνο η ελευθερία υπάρχει, αλλά είναι και αναπόφευκτη.

Και κάτι ακόμη: είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε ελεύθεροι, γιατί η ελευθερία δεν είναι κάτι που μπορούμε να αποποιηθούμε.

Μονίμως, κάνουμε άσκηση της ελευθερίας. Ο Οκτάβιο Πας έλεγε: Η ελευθερία δεν είναι πολιτική ιδέα, ούτε φιλοσοφική σκέψη, ούτε κοινωνικό κίνημα. Η ελευθερία είναι η μαγική στιγμή, την ώρα της απόφασης-επιλογής, ανάμεσα σε δύο μονοσύλλαβες λέξεις: ναι και όχι.









Ο Δρόμος της Αυτοεξάρτησης
Χόρχε Μπουκάι
via

Ήταν πολύ κουραστικό αυτό το ταξίδι. Είχε, εξάλλου, πολύ καιρό να το κάνει. Θυμόταν τον εαυτό του στο Λύκειο, όταν πήγε να επισκεφτ...





Ήταν πολύ κουραστικό αυτό το ταξίδι. Είχε, εξάλλου, πολύ καιρό να το κάνει. Θυμόταν τον εαυτό του στο Λύκειο, όταν πήγε να επισκεφτεί για τελευταία φορά τη γιαγιά του, την κυρα-Θοδόσαινα στα Τρόπαια της Γορτυνίας.



Και τώρα, τριτοετής φοιτητής της Φιλοσοφικής, να που ξαναπαίρνει τον ίδιο δρόμο. Τι τον έκανε να φύγει από την Αθήνα, τη «Βαβυλώνα τη μεγάλη»; Ούτε και ο ίδιος ήξερε.


Πάντως ένα είναι σίγουρο, πως πνιγόταν. Πνιγόταν από τους φίλους, τα μαθήματα, τους γονείς, απ’ όλους. Ένιωθε πως κανείς δεν τον καταλάβαινε, κανείς δεν μπορούσε να γίνει κοινωνός στην αναζήτησή του για πλέρια αλήθεια και γνησιότητα. Κι αυτή ακόμη η χριστιανική του παρέα τον έπνιγε.


Όλοι τους ήταν τακτοποιημένοι, όλοι τους είχαν ταμπουρωθεί πίσω από κάποιες συνταγές, κάποιες ρετσέτες σωτηρίας και δεν έλεγαν να κουνηθούν από ‘κει. Μα αυτός… Αυτός ήταν διαφορετικός.


Δεν βολευόταν σε σχήματα και σε κουτάκια. Ήθελε να βιώσει τον Χριστιανισμό αληθινά, όχι κίβδηλα. Να μπει στο νόημα παρευθύς και όχι να καμαρώνεται τον ευσεβή. Εξάλλου, του φαινόταν τόσο απλοϊκό και ανόητο να υιοθετήσει μια τυποκρατική και ευσεβιστική χριστιανική βιωτή τη στιγμή που η ίδια του η επιστήμη, αλλά και η έμφυτη τάση του γι’ αναζήτηση, για ψάξιμο και ψηλάφηση του αληθινού τον ωθούσε προς μια άλλη ζωή.


Μα, πόσο δύσκολο ήταν, Θεέ μου! Πόσο βασανιζόταν! Κάποια στιγμή ένιωσε πως είχε φτάσει στο απροχώρητο. Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει…


– Πάω στη γιαγιά μου στα Τρόπαια, φώναξε μια μέρα στο σπίτι και αφήνοντας πίσω του φωνές για μαθήματα και εξετάσεις, μήτε ο ίδιος ξέρει πότε, βρέθηκε στο λεωφορείο.


Και να που ζύγωνε στο σπίτι της γιαγιάς του. Ντάλα ο ήλιος πάνω από το κεφάλι του κι από παντού να ‘ρχονται χίλιες ευωδιές από την ανοιξιάτικη, αρκαδική φύση. Δεν πρόλαβε όμως ο άμοιρος να ρουφήξει λίγο βουνίσιο αέρα, όταν ακούστηκε η γνώριμη τσιριχτή φωνή της γειτόνισσας:


– Μαριγώωωω! Τρέξε καλέ, ήρθε ο Αλέκος! Την επόμενη στιγμή είδε να ξεπροβάλλει από το πλινθόκτιστο σπιτάκι η γιαγιά του σκουπίζοντας τα παχουλά της χέρια στην ποδιά της και λέγοντας:


– Καλώς τον πασά μου, καλώς τον γιόκα μου, καλώς ήρθες, Αλέκο μου! Κι αμέσως βρέθηκε στην αγκαλιά της. Τι ήταν αυτό; Σα να μπήκε σε λιμάνι απάνεμο, σα να του ‘φυγε όλη η αντάρα του μυαλού του. Ξαφνικά άδειασε και την αγκάλιασε κι αυτός.


– Καλώς σε βρήκα, γιαγιά.
– Κόπιασε, γιέ μου, να ξαποστάσεις.


Μόλις μπήκε στο χαμηλοτάβανο σπιτάκι, τον συνεπήρε η μυρωδιά της σπανακόπιτας και του λιβανιού. Σίγουρα η γιαγιά είχε φουρνίσει από το πρωί ακόμη και είχε λιβανίσει το σπίτι τρεις- τέσσερις φορές.


– Πάλι λιβάνι γιαγιά;


– Α! Όλα κι όλα, άμα δεν κάνω τα θεοτικά μου τρεις φορές την ημέρα, δεν μπορώ να κοιμηθώ.


– Και σαν τι λες;


– Μνήσθητί μου, Κύριε! Ό,τι λέει η Σύνοψη.


– Και τα εννοείς;


– Γιέ μου, αυτά είναι μυστήρια του Θεού, ποιος να τα εννοήσει; Αλλά μη γνοιάζεσαι, σα δεν καταλαβαίνω εγώ, νογά ο Θεός και βλέπει τον κόπο μου, νογά κι ο Διάολος και καίγεται.


– Χμ, καλά τα λες, είπε συγκαταβατικά.


– Στάσου, να σου φέρω λίγη σπανακόπιτα, μόλις την έβγαλα από το φούρνο. Κι έφυγε αμέσως για την κουζίνα, το βασίλειό της. Ο Αλέκος έμεινε μόνος του στο καθιστικό. Αισθανόταν άνετα και ζεστά εκεί, μολονότι ήξερε πως, εάν έκανε τη ζωή της γιαγιάς του σε τούτο το χωριό, σίγουρα θα τρελαινόταν. Η καημένη! Δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά το Ευαγγέλιο δεν έλεγε να το αφήσει από τα χέρια της. Μέρα – νύχτα το διάβαζε.


Όταν λέει «γιαγιά Μαριγώ» του ‘ρχεται πάντα η ίδια εικόνα στο μυαλό: Μια γριούλα παχουλή, με σφιχτοδεμένο κότσο να κάθεται στην πολυθρόνα και να διαβάζει το Ευαγγέλιο ψιθυριστά. Δυστυχώς, η γιαγιά δεν ήξερε τίποτα από Φιλοσοφία. Θυμάται μια φορά που της ανέφερε τον Heidegger. Τον κοίταξε με τρόμο στα μάτια και είπε:


– Παναγιά μου, οι Γερμανοί, ο Θεός να φυλάει την Ελλάδα μας! Η καημένη ήταν αδαής. Δεν αναζητούσε καμιά αλήθεια. Δεν σκοτιζόταν για καμιά ψυχολογική σχολή. Ο Αλέκος έριξε μια ματιά στον τοίχο, αμέτρητες εικόνες. Η γιαγιά είχε μαζέψει όλους τους Αγίους της οικογένειας. Κι όμως αρκούσε ένας σταυρός.


– Γιαγιά, τι τις θες τόσες εικόνες;


– Μνήσθητί μου, Κύριε! Και πώς θα παρακαλέσω τον Αγιαλέξανδρο, σαν δεν έχω την εικόνα του; Άσε το άλλο, κάθε φορά που γιορτάζει Άγιος με εικόνα, το σπίτι έχει πανηγύρι. Άσε όμως αυτά, πες μου τα δικά σου, παλικάρι μου.


Και τότε, άγνωστο γιατί, ο Αλέκος άνοιξε την καρδιά του όπως δεν την είχε ανοίξει ποτέ, ούτε στον πνευματικό του, ούτε και στους γέροντες στο Άγιο Όρος όπου βρισκόταν συχνά – πυκνά. Της είπε για τις αγωνίες του, τη βασανιστική του πορεία για ανεύρεση της αλήθειας, την προσπάθεια ελευθερώσεως του εαυτού του από τα δεσμά της συμβατικότητας και του ηθικισμού, ώστε να ‘ρθει σε κοινωνία αληθινή με το πρόσωπο του πλησίον.


Της είπε ακόμη για την αδυναμία του να σταθεί μπροστά στο Θεό χωρίς τη μάσκα του ευσεβή που τον στοιχειώνει από τα παιδικά του χρόνια. Της είπε, της είπε, της είπε… και τι δεν της είπε. Ακολούθησε μια μεγάλη παύση. Η κυρα-Θοδόδαινα έκανε τον σταυρό της αργά – αργά και είπε:


– Μνήσθητί μου, Κύριε! Δεν κατάλαβα γρι. Μπερδεμένα μου τα λες, ματάκια μου. Και θαρρώ πως τα ‘ χεις και στο μυαλό σου μπερδεμένα. Ευαγγέλιο διαβάζεις;


– Ορίστε;


– Εκκλησία πας;


– Δεν καταλαβαίνω…


– Την προσευχή σου την κάμεις;


– Τι εννοείς, γιαγιά;


– Τον πλησίον σου τον συντρέχεις;


– Θαρρώ πως δε με κατάλαβες.


– Αχ παιδάκι μου, εσύ δεν εννοείς να καταλάβεις πως τα πράγματα του Θεού είναι απλά. Δε χρειάζονται πολλές θεωρίες μήτε αξημέρωτες συζητήσεις. Μονάχα τούτο χρειάζεται, να ξαστερώσεις από τις φιλοσοφίες και να πιαστείς από το ρούχο του Χριστού σαν εκείνη τη γυναίκα στο Ευαγγέλιο, να δεις πως τι λένε… την ξέχασα, δεν πειράζει. Τα άλλα όλα θα τα κανονίσει ο Χριστός. Είναι δικές του δουλειές. Άσε Τον. Ξέρει τι κάνει.


Δεν κάθισε πολύ στα Τρόπαια, στο σπίτι της γιαγιάς του. Μια – δυο μέρες. Ήταν αρκετές. Είδε πράγματα που θα τον συνόδευαν για πολύ καιρό. Είδε τη γιαγιά του να κάνει ατελείωτες μετάνοιες. Την είδε να συντρέχει τη χήρα με τα τρία βυζανιάρικα παιδιά. Την είδε να μαζεύει στο σπίτι της κάθε λογής κουρασμένο στρατοκόπο και να αποθέτει στα χέρια των φτωχών ολάκερη τη σύνταξη του μακαρίτη.


Την είδε να κοινωνά την Κυριακή και να λάμπει σαν τον ήλιο όλη τη μέρα. Μυστήρια του Θεού! Σαν έφυγε με το λεωφορείο για την Αθήνα στριμωγμένος σ ‘ ένα κάθισμα κρατώντας κεφτεδάκια (πεσκέσι της γιαγιάς) σκεφτόταν όσα έζησε τούτες τις λίγες μέρες. Μια μυρωδιά λιβανιού του “ρθε στη μύτη και μια φωνή να του υπενθυμίζει: «Τα πράγματα του Θεού είναι απλά».


– Λες να “ναι έτσι; Μνήσθητί μου, Κύριε!


via

Κανείς δέν παραπονέθηκε ποτέ, γιατί τά κάστανα, ἐξωτερικά, ἔχουν βελόνες πού τρυπᾶνε τά χέρια· τά φραγκόσυκα ἔχουν ἀγκάθια, πού μπα...





Κανείς δέν παραπονέθηκε ποτέ, γιατί τά κάστανα, ἐξωτερικά, ἔχουν βελόνες πού τρυπᾶνε τά χέρια· τά φραγκόσυκα ἔχουν ἀγκάθια, πού μπαίνουν στό δέρμα· τά καρύδια ἔχουν πράσινη, χονδρή σάρκα, πού μαυρίζει τά χέρια· τά ἀμύγδαλα ἔχουν σκληρό περίβλημα, πού θέλει σπάσιμο.... 



Κανείς! Ποτέ! Καί κανείς δέν σταμάτησε νά τά τρώει, ἐπειδή τοῦ δη­μιουργοῦν μπελάδες στό καθάρισμα. 


Ἤρεμα καί ἁπλᾶ, παραμερίζουμε τά ἐξω­τε­ρικά ἀγκάθια, ἀφαιροῦμε τήν ἐνοχλητική φλούδα καί ἀπολαμβάνουμε τόν νό­­στιμο καρπό! 


Γιατί ἆραγε νά μή συμβαίνει τό ἴδιο καί στίς σχέσεις μας μέ τούς συναν­θρώ­πους μας; Γιατί νά μετρᾶμε τόσο:



τήν κάποια ὀξύτητα στά λόγια τους· 


τήν κάποια περιφρόνηση στό βλέμμα τους· 


τήν κάποια παραξενιά στήν συμπεριφορά τους; Γιατί νά μήν φροντίζουμε, μέ τήν ἴδια γαλήνη καί ὑπομονή, μέ τήν ἴδια ἠρεμία καί ἁπλότητα, νά παραμερίζουμε τήν ὅποια ἐξω­τε­ρι­κή τους στρι­φνά­δα καί ἰδιοτροπία, γιά νά βροῦμε καί νά ἀπολαύσουμε τήν κρυμ­­­μένη ὀμορ­φιά τῆς ψυχῆς τους, πού ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΥΠΑΡΧΕΙ; Ὑπάρ­χει ἄνθρωπος, πού νά μήν κρύβει μέσα του ἕνα διαμάντι; Καί νά σκεφτοῦμε, ὅτι ὁ ἅγιος Ἀντώνιος λέει: 


- Ἀπό τόν πλησίον μας, δέν ἐξαρτᾶται ἁπλῶς, τό ἄν θά κερδίσουμε κά­ποια διαμαντάκια ἤ ἄν θά γευθοῦμε κάποιους γλυκεῖς καρπούς. 


Ἀπό τόν πλη­σίον μας δέν ἐξαρτᾶται ἁπλῶς μιά νοστιμιά τῆς ζωῆς μας. 


Ἀπό τόν πλησίον μας ἐξαρτᾶται αὐτή ἡ ἴδια ἡ ζωή μας ἤ ὁ θάνατός μας! 


Γιατί, ἄν κερδίσουμε τόν ἀδελφό μας, κερ­δί­ζουμε τόν Θεό. 


Καί ἄν σκαν­δα­λί­σουμε τόν ἀδελφό μας,ἁμαρτάνουμε στόν Χριστό. 


Εἶπε ὁ Χριστός: Ἡ πρώτη καί μεγάλη ἐντολή εἶναι: 


«Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου». 


Καί πρόσθεσε: Δεύτερη, ἐξ ἴσου μεγάλη: 


Καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. 


Καί ἐπεξηγεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος: 


«Ἄν δέν ἀγαπᾶς τόν πλησίον σου, πού τόν βλέπεις, εἶναι ποτέ δυνατό νά ἀγαπᾶς τόν Θεό, πού δέν Τόν βλέπεις. 






Τά ἴδια, μέ διαφορετικά λόγια, λέει καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Κολοβός: 


Ἕνα ἁπλό παράδειγμα: 


Σοῦ λέει κάποιος μιά κουβέντα, πού σέ πικραί­νει. 


Τί πιό εὔκολο, νά τοῦ ἀπαντήσεις καί σύ καί μέ τόν ἴδιο τρόπο. 


Νά τόν «πατήσεις στόν κάλο» του. Καί τί θά βγῆ; Ὄχι μόνο θά τρυπήσης χειρότερα τά χέρια σου ἀπό τά ἀγκάθια τοῦ ἀδελφοῦ σου, ἀλλά καί θά κάνεις μιά «ὡραία ἐπίδειξη» καί τῶν δικῶν σου ἀγκαθιῶν! 


Καί συνήθως συμβαίνει τά ἀγκάθια τοῦ ἀδελφοῦ σου νά εἶναι ἀγκαθάκια κάστανου, ἐνῶ τά δικά σου εἶναι …γαϊδουράγκαθα! 


Ἄν ὅμως ἀγωνιστῆς νά μή τοῦ πεῖς τίποτε, πού νά τόν πονέσει, τότε «κέρδισες» τόν ἀδελφό σου.


via

H γυναίκα-τροφός είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς πίνακες του Φερνάντο Μποτερό με τη θεματική της οικογένειας. Οι υπερβολές των...


H γυναίκα-τροφός είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς πίνακες του Φερνάντο Μποτερό με τη θεματική της οικογένειας. Οι υπερβολές των γονέων, όμως, δημιουργούν ενήλικες με συμπεριφορές παιδιών σε πολλές πτυχές της ζωής.



Η ​​30άχρονη νεαρή μαμά δυσκολεύεται πολύ με το μικρό παιδί της. Ασυνείδητα αρνείται να το μεγαλώσει γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να μεγαλώσει και εκείνη. Έπειτα από αρκετούς μήνες σε θεραπεία, αναδύθηκε η φαντασίωση να επιστρέψει στη μαμά της, στο σπίτι της, εκεί που δεν της «έλειπε τίποτα». Μια 35χρονη πολύ γοητευτική επιχειρηματίας δυσκολεύεται να κατασταλάξει. Βρίσκεται πάνω από δέκα χρόνια σε σύντομες σχέσεις, ή επιλέγει ανθρώπους που δεν μπορούν να συνδεθούν. Τελικά πάντα καταλήγει μόνη. Αυτό της επιτρέπει να διαιωνίζει εφηβικές ή ακόμα και παιδικές συμπεριφορές, παρά την καταξίωση στη δουλειά της. Επιθυμεί να φροντίζεται από άλλους και να φαντασιώνεται μια ιδανική σχέση για να μπει σε γάμο, κάτι που είναι πολύ πιθανόν να μην της συμβεί τελικά, γιατί πάντα κάτι «λείπει».



Ο 40άχρονος βιβλιοπώλης έχει τη μαμά του στο μαγαζί γιατί δεν αντέχει να προσλάβει υπάλληλο. Ενώ θα μπορούσε να φύγει από το πατρικό του, και να προσπαθήσει να ζήσει μόνος του ή να βρει μια σύντροφο, κουράζεται –όπως λέει– τόσο πολύ, που δεν θέλει να του «λείψει κάτι».




Μια μεσήλικη χήρα δυσκολεύεται να ξεπεράσει το πένθος της, γιατί ο σύζυγος ήταν τόσο καλός που δεν της είχε «λείψει τίποτα». Και τώρα που πέθανε, ενώ εκείνος μάλλον έχει ξεχαστεί, εκείνη δυσκολεύεται να προχωρήσει γιατί πρέπει να αναλάβει την ευθύνη της.





Ζούμε σε μια εποχή που οι γονείς προσπαθούν συνεχώς να μη λείψει τίποτα στα παιδιά τους. Ιδίως η γενιά των γονιών που γεννήθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έχουν δημιουργήσει τη γενιά των σημερινών 30άρηδων και 40άρηδων, είναι οι άνθρωποι που πάλεψαν πολύ για να μη μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν εκείνοι ή οι γονείς τους. Με αποτέλεσμα, πολλές φορές να φτάνουμε στο άλλο άκρο. Να βρισκόμαστε ως κοινωνία αντιμέτωποι με συμπεριφορές ενηλίκων που δεν μοιάζουν με ενήλικες. Ή βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις δυσκολίες μας να μπούμε σε καταστάσεις που ζορίζουν, όπως είναι μια απαιτητική δουλειά χωρίς δίχτυ ασφαλείας, το μεγάλωμα των παιδιών, ο γάμος, η ανάληψη των οικονομικών υποχρεώσεων εξ ολοκλήρου. Πολλοί είναι αυτοί που χρησιμοποιούν σε αυτές τις δυσκολίες την «κρίση». Αυτό φαινομενικά είναι σωστό, όχι όμως κατά βάθος. Διότι θα μπορούσαμε να πούμε ότι και η κρίση από αυτό δημιουργήθηκε. Φτάσαμε δηλαδή σε αυτήν επειδή δεν αναλάβαμε ποτέ εξ ολοκλήρου τις ευθύνες μας.


Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια θεραπευόμενη, εξαιρετικά ικανή, εργατική και προσγειωμένη, που έκλαψε σε μια συνεδρία για τη μητέρα της που δούλευε νυχθημερόν και της έλειπε ως φυσική παρουσία. Τότε είχα αισθανθεί την ανάγκη να της συμπαρασταθώ, αλλά τελικά επικράτησε μέσα μου η αίσθηση ότι αν αυτή η γυναίκα τα είχε καταφέρει σήμερα, ήταν συγκροτημένη, είχε καλή δουλειά, έναν σχετικά καλό σύντροφο και δύο παιδάκια που μεγάλωσε μόνη της, ήταν επειδή της έλειπε λιγάκι η μαμά της. Η οποία έλειπε διότι εργαζόταν και φρόντιζε την οικογένεια, δεν έλειπε όμως ψυχικά και συναισθηματικά. Φυσικά της είχαν λείψει και αγαθά, αλλά αυτό την κινητοποίησε να βρει τις σωστές σπουδές που θα της αποφέρουν έναν καλό μισθό και να οργανώνει τη ζωή της μεθοδικά και όχι με φαντασιώσεις. Ετσι στο τέλος της συνεδρίας, της είπα: «Ευτυχώς που κάτι σας έλειπε», και εκείνη ενώ με κοίταξε απορημένη, χάρηκε γιατί υπήρχε και κάτι που δεν της έλειπε, και ήταν το πιο ουσιαστικό στη ζωή της, η σχέση με τη μητέρα της.


Σκέφτομαι ότι αν θέλουμε να βοηθήσουμε σήμερα τα παιδιά μας, οφείλουμε να είμαστε κοντά τους ψυχικά αλλά να τους στερήσουμε τα περιττά. Τις πολλές ανέσεις, τις περιττές φροντίδες, το να είμαστε πάντα εκεί για αυτά, ιδίως από μια ηλικία και μετά. Να τα κάνουμε να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι, αλλά ότι και εκείνα είναι ικανά για πολλά πράγματα. Να τους δείξουμε την πραγματικότητα.


Οταν έχουμε φτιάξει ένα πλαίσιο ψυχικής προσφοράς και συναισθηματικής αλήθειας, τότε σταδιακά μπορούμε να στερήσουμε από τον άλλο ό,τι θα του κάνει κακό. Ο,τι θα τον κάνει εξαρτημένο, στάσιμο, αδύναμο. Αγαπώ δεν σημαίνει μόνο δίνω. Σημαίνει και αφαιρώ. Η σχέση θέλει μικρές δόσεις ουσίας αλλά και μικρές δόσεις απουσίας. Για να μπορέσει ο άλλος να βρει τον εαυτό του, τις δυνάμεις του. Καμιά φορά η αδιαφορία σε κατάλληλες ηλικίες είναι πιο κινητήρια και σωτήρια γιατί σε μικρές δόσεις παράγει θυμό και ενεργοποίηση. Το σίγουρο είναι ότι κάθε σχέση, γονεϊκή και άλλη, θέλει σκέψη. Για το ποιοι είμαστε εμείς που δίνουμε και τι παίρνουμε τελικά με το να μην πατά ο άλλος στα πόδια του, με το να μη διαφοροποιείται.


Η ενηλικίωση είναι μια επίπονη αλλά ουσιαστική διαδικασία. Η σχέση, ο γάμος, η γονεϊκότητα, η φιλία, οι σπουδές και η εργασία θέλουν κυρίως κόπο, συστηματικότητα και πειθαρχία. Αλλά τελικά αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την εξέλιξη, ψυχική και κοινωνική.



ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ



Με τον καιρό μαθαίνεις,  πως τα λόγια που λέχθηκαν  σε μια στιγμή θυμού... μπορούν να συνεχίσουν να πληγώνουν  αυτόν στον...





Με τον καιρό μαθαίνεις, 
πως τα λόγια που λέχθηκαν 
σε μια στιγμή θυμού...

μπορούν να συνεχίσουν να πληγώνουν 
αυτόν στον οποίο τα απεύθυνες, 
για μια ολόκληρη ζωή. 



Χόρχε Μπουκάι
via

Η ζωή είναι θέμα ισορροπίας. Να είσαι ευγενικός, αλλά  μην επιτρέπεις να σε εκμεταλλεύονται. Να εμπιστεύεσαι,  α...





Η ζωή είναι θέμα ισορροπίας.


Να είσαι ευγενικός, αλλά 

μην επιτρέπεις να σε εκμεταλλεύονται.

Να εμπιστεύεσαι, 
αλλά να μην εξαπατάσαι.

Να είσαι πάντα ευχαριστημένος, αλλά 
μην σταματάς ποτέ να καλυτερεύεις τον εαυτό σου!


Buddha
via

Αν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε την πόρτα και φύγε. Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ; ...





Αν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε την πόρτα και φύγε.


Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ;


 Όσο η καρδιά και το μυαλό σου δουλεύουν και το ηθικό είναι ακμαίο, μπορείς να μπεις σε όποιο σκηνικό θελήσεις.

Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου. 

Να δημιουργήσεις ένα νέο. 






Από αύριο κιόλας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. 

Κάνε τα διαφορετικά γιατί μόνο η πράξη αλλάζει. 

Οι κουβέντες είναι καλές μόνο στην αρχή. 

Η συνειδητοποίηση είναι μόνο η μισή λύση. 

Τα υπόλοιπα είναι πράξη…

Leo Buscaglia

via

Συχνά έχουμε μια λανθασμένη εντύπωση για το τι ακριβώς είναι αγάπη και τι σημαίνει αγαπάω τον εαυτό μου (αυτοαγάπη) και κατ’ επ...





Συχνά έχουμε μια λανθασμένη εντύπωση για το τι ακριβώς είναι αγάπη και τι σημαίνει αγαπάω τον εαυτό μου (αυτοαγάπη) και κατ’ επέκταση Αγαπώ τη Ζωή μου.

Θέλοντας να φωτίσω τις ασάφειες και τις ανακρίβειες που κατά καιρούς φτάνουν στα αυτιά μου μοιράζομαι μαζί σας το παρακάτω κείμενο:

Η συχνά κακώς εννοούμενη αγάπη

Πού στο Σύμπαν είναι γραμμένο ότι αγάπη σημαίνει να ανέχεσαι και να υπομένεις τη συμπεριφορά των άλλων;

Ναι, αγάπη σημαίνει να δέχεσαι τον άλλο όπως είναι, αλλά ση­μαίνει επίσης και να εκτιμάς το δώρο της δικής σου ζωής τό­σο ώστε να μην απαρνιέσαι τον εαυτό σου.

Πού είναι γραμμένο ότι δεν επιτρέπεται να πληγώνουμε κανέναν με τις αποφάσεις που παίρνουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό;

Αν κάποιος υποφέρει από μια κατάσταση, είναι σημάδι αγάπης να κινητοποιηθεί και να δώσει τέλος σε αυτό το βάσανο. Δεν είναι σημάδι αγάπης να τυραννιέται και ούτε θα πάρει κανένα παράσημο, όπως γενεές και γενεές μανάδων και παιδιών λένε στα παιδιά τους.

Το να αποφασίζει κανείς για τον εαυτό του και την ευτυχία της ζωής του δεν είναι ανευθυνότητα.

Που είναι γραμμένο ότι αγάπη σημαίνει να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη για την ευτυχία και την ικανοποίηση ενός άλλου ανθρώπου;

Τη στιγμή που θα πιστέψετε ότι είστε υπόλογοι για την ευτυχία ενός άλλου ανθρώπου, αποχαιρετίστε την αγάπη για τη ζωή σας. Μπορεί ένας άλλος άνθρωπος να αισθάνεται ευτυχία όταν είστε μαζί του. Αλλά υπάρχουν πολλές πηγές ευτυχίας, κι αν εσείς αύριο πάψετε να υπάρχετε σε τούτο τον κόσμο, η ζωή του θα συνεχιστεί κανονικά.

Είναι αλήθεια ότι αγάπη σημαίνει να μην έχει κανείς απαιτήσεις;





Αυτό είναι μια από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις για την έννοια της αγάπης. Ναι, η αγάπη από μόνη της δεν έχει απαιτήσεις. Και το να είσαι άνθρωπος σημαίνει ότι έχεις ανάγκες, επιθυ­μίες και πόθους. Αν αγαπάτε τον άνθρωπο που είστε εσείς οι ίδιοι, θα του επιτρέψετε να βρει την ολοκλήρωσή του.

Τι θα αλλάξει όσο περισσότερο αγαπάτε τη ζωή σας

Πολλές συγκρούσεις θα εξαφανιστούν ή θα διαλυθούν πιο εύκολα γιατί δεν έχετε πια να απαιτήσετε ή να ανταλλάξετε αγά­πη, αναγνώριση ή εκτίμηση.

Θα προσελκύετε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους που αισθάνονται καλά με την ακτινοβολία σας.
Θα κρατάτε σε απόσταση τους ανθρώπους που δεν αντέχουν το ότι εσείς είστε εσωτερικά ανεξάρτητοι και ελεύθεροι.
Θα κατηγορείτε λιγότερο τους άλλους γιατί θα κατηγορείτε και λιγότερο τον ίδιο σας τον εαυτό.
Θα εκπέμπετε εμπιστοσύνη γιατί έχετε εμπιστοσύνη στον εαυ­τό σας. Οι άλλοι θα αλλάξουν τη συμπεριφορά τους απέναντι σας προς το καλύτερο.
Θα μειώσετε τις αυθόρμητες ενέργειες και τις σπασμωδικές αντιδράσεις απέναντι στους ανθρώπους που έχουν να κάνουν με εσάς. Ακόμα κι αν θα έχετε τη δυνατότητα, δε θα πρέπει πια να αντιδράτε απέναντι στους άλλους.
Δε θα θέλετε πια να «είστε αγαπητοί» και «καλοί» για να είστε αρεστοί. Κι όμως θα κάνετε καλές πράξεις ορμώμενοι από την αγάπη.
Θα κυνηγάτε λιγότερο την επιβράβευση και την αναγνώριση
Δε θα αφήνετε πια να σας εκμεταλλεύονται
Δε θα πληγώνεστε πια τόσο εύκολα.
Θα μπορείτε να δίνετε χωρίς να περιμένετε ανταλλάγματα. Θα μπορείτε να κάνετε πράγματα χωρίς να νιώθετε τύψεις. Θα μπορείτε να δεχτείτε ότι αισθάνεστε αμηχανία, επειδή ξέρετε ότι δεν είστε υποχρεωμένοι να κάνετε κάτι.
Σε πολλές περιπτώσεις εξαφανίζονται ή μειώνονται οι αλλεργίες, οι ψυχοσωματικές ασθένειες και τα παράπονα για το σώ­μα σας. Και ως αποτέλεσμα, απομένει πολύ λιγότερη εσωτερι­κή απόρριψη.
Θα κάνετε πράγματα που σας γεμίζουν και θα παίρνετε και ανταλλάγματα.
Οι άνθρωποι που μέχρι τώρα ανησυχούσαν για σας θα έχουν μια έγνοια λιγότερη.
Οι άνθρωποι που μέχρι τώρα εξαρτώνταν από πάνω σας θα απελευθερωθούν, γιατί εσείς θα κόψετε αυτή την αμοιβαία εξάρτη­ση χάρη στην αυταγάπη σας. Αυτό δε σημαίνει ότι θα εγκατα­λείψετε τους άλλους. Προφανώς θα είστε πιο κοντά στον άλλο από ποτέ άλλοτε, επειδή δε νιώθετε υποχρέωση απέναντι του. Κι όταν νιώθετε ότι είναι καλό να αποχωρήσετε, θα αποχωρείτε. Στην περίπτωση αυτή είναι καλύτερο και για τον άλλο.
Οι άνθρωποι που είχαν χάσει την αγάπη για τον εαυτό τους ίσως την ξαναβρούν, γιατί η ακτινοβολία αγάπης από το μαγνήτη σας θα μεταδίδεται στους κοντινούς σας ανθρώπους (νευρώνες-καθρέφτες).

Μέσα από το νόμο του συντονισμού, η αγάπη σας θα φέρει στην επιφάνεια και την αγάπη στους άλ­λους. Και σε περίπτωση που κάποιος δεν είναι ακόμα έτοιμος γι’ αυτό, το πεδίο της αυταγάπης δημιουργεί γύρω σας ένα εί­δος προστατευτικού μανδύα.

Και όλα αυτά χωρίς κάποιο σχέδιο και χωρίς κόπο!

Η αγάπη για τη ζωή σας είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να προσφέρετε στον εαυτό σας και στους άλλους. Ένα σωρό λοιπόν θετικοί λόγοι να δώσετε προτεραιότητα στον εαυτό σας. Το μό­νο που χρειάζεται είναι να πάρετε μια απόφαση: ότι θέλετε να βιώσετε αυτό που θα συμβεί αν αποτολμήσετε το πείραμα.


via

Λίγοι άνθρωποι είναι αρκετά έξυπνοι…  (νομίζω το έξυ πνοι δεν είναι η κατάλληλη λέξη),  αλλά τέλος πάντων, ώστε να προτιμο...





Λίγοι άνθρωποι είναι αρκετά έξυπνοι… 

(νομίζω το έξυπνοι δεν είναι η κατάλληλη λέξη), 

αλλά τέλος πάντων, ώστε να προτιμούν την κριτική που είναι πιο ωφέλιμη, απ’ τον έπαινο που είναι μια απλή κολακεία.



Είναι πολύ σημαντικό να βελτιώνεσαι μέσα από την κριτική, πάρα να επαναπαύεσαι από τα γλυκοξενέρωτα σχόλια του καθένα.

Χμ, είναι όμως και που ο καθένας στην πορεία γίνεται… ο κάποιος.

Εκεί ακριβώς στριμώχνεται το συναίσθημα και την πατάμε.

Αγαπάμε και το δείχνουμε με ένα τρόπο ιδιαίτερο, εκείνους που μας θαυμάζουν, αλλά δεν αγαπάμε πάντοτε εκείνους που
αξίζουν να τους θαυμάζουμε.







Η Natalia Grace είναι μια ψυχολόγος και η συγγραφέας του  διάσημου βιβλίου ‘Οι νόμοι της Γκρέις’ το οποίο παρουσιάζει το σύνολο των π...




Η Natalia Grace είναι μια ψυχολόγος και η συγγραφέας του  διάσημου βιβλίου ‘Οι νόμοι της Γκρέις’ το οποίο παρουσιάζει το σύνολο των παρατηρήσεων που έκανε η συγγραφέας σχετικά με την ζωή της. Τα συμπεράσματά της ίσως να μας βοηθήσουν ώστε  να μπορέσουμε να φυλάξουμε  τη δύναμή μας για τα πράγματα που πραγματικά έχουν σημασία.
  1. Ο νόμος των σημαντικών λεπτομερειών
Ο τρόπος που ένα άτομο συμπεριφέρεται σε σχέση με τις καθημερινές λεπτομέρειες της ζωής, δείχνει ποιος αυτός ή αυτή, είναι πραγματικά. Για παράδειγμα, μπορείτε να είστε εξαιρετικά γενναιόδωροι μία φορά το χρόνο, αλλά η  μικροπρεπής  φύση σας εκδηλώνεται κάθε μέρα στις καθημερινές λεπτομέρειες της ζωής. Γι’ αυτό οι καθημερινές λεπτομέρειες  είναι πολύ πιο σημαντικές.
  1. Ο νόμος για το αναπόφευκτο της απώλειας
Σε ό, τι κάνει ένας άνθρωπος, κάνει λάθη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι απώλειες είναι αναπόφευκτες.  Οι απώλειες είναι αναπόφευκτες, κυρίες και κύριοι! Γνωρίζοντας αυτό, δεν θα πρέπει να αφήσετε τον εαυτό σας να αισθάνεται πάρα πολύ μεγάλη θλίψη. Μπορούμε να επηρεάσουμε  πολλά πράγματα, αλλά όχι  όλα. Υπάρχουν οι γενικοί νόμοι του σύμπαντος. Δεν μπορούμε να είμαστε  τέλειοι, και ούτε μπορούν να είναι οι πράξεις μας. Αποδεχτείτε το αναπόφευκτο των ζημιών με ταπεινότητα. Μπορεί να είναι το μόνο πράγμα που μπορείτε να κάνετε.
  1. Καλύτερα λιγότερο παρά περισσότερο
Αυτό επηρεάζει τα πάντα. Για παράδειγμα, αν μιλάτε,τελειώστε  πριν οι άνθρωποι βαρεθούν. Ο Γκαίτε είχε πει: ‘Το μυστήριο της πλήξης βρίσκεται στην προσπάθεια να τα πεις όλα.’ Πήγατε ένα ραντεβού; Πείτε αντίο λίγο  πριν το πει ο σύντροφό σας. Αν είστε σε μια επίσκεψη, αποχωρίστε  πριν οι ιδιοκτήτες του σπιτιού θέλουν να μείνουν μόνοι. Θυμηθείτε: καλύτερα λιγότερο παρά περισσότερο.
  1. Ο νόμος του λουριού
Δύο άλογα σε ένα λουρί μπορεί να μετακινήσουν  15 τόνους, αλλά κάθε ένα  από μόνο του  μπορεί να μετακινήσει μόνο τρεις τόνους. Μην προσπαθείτε  να αγωνίζεστε μόνοι σας αλλά με κάποιον άλλον μαζί, έτσι θα είστε πιο  αποτελεσματικοί για  να σηκώνετε τα βάρη αυτής της ζωής. ‘Ένα καλώδιο τρίχορδο δεν είναι εύκολο να σπάσει’.
  1. Ο νόμος του ακριβούς χρόνου
Ο καθορισμός της προθεσμίας για κάθε δουλειά αυξάνει τις πιθανότητές της να συμβεί. Είναι άλλο πράγμα να πω: ‘θα μιλήσουμε αργότερα’ και άλλο πράγμα να πω, ‘Θα σας καλέσω αύριο στις 10 π.μ.’  Στη δεύτερη περίπτωση, είναι πολύ πιθανό να καλέσετε.

  1. Ο νόμος της επαναφοράς
Ο εγκέφαλος πρέπει να κάνει επαναφορά. Αν γυρίσατε στο σπίτι με κόπο και  δεν είστε σε θέση να σταθείτε, αλλά υπάρχουν μόνο 14 έως  28 πράγματα ακόμη να κάνετε, μην κατηγορείτε τον εαυτό σας για αναποτελεσματικότητα, αν καθίσετε  και κοιτάζετε με απλανές βλέμμα. Ο εγκέφαλος δεν μπορεί να ‘τρέξει’ όλες τις παραγγελίες σας συνεχώς. Πρέπει να φροντίσει τον εαυτό του. Πρέπει να αναλύσει όλες τις πληροφορίες που  τον γεμίσατε  κατά τη διάρκεια της ημέρας. Για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να αποκοπεί από κάθε άσχετη πληροφορία που έρχεται από έξω. Αυτός είναι ο τρόπος που κάνει επαναφορά. Ακόμη και το έδαφος, όταν έχει αποδώσει καλλιέργειες επτά χρόνια συνεχόμενα, γίνεται άγονο. Ζήτω η επαναφορά!
  1. Ο νόμος  της ψευδαίσθησης των  ιδανικών συνθηκών
Τα πράγματα στη ζωή σου δεν θα είναι ποτέ τέλεια, και δεν θα υπάρξει ποτέ μια τέλεια στιγμή για να κάνεις κάτι. Ταυτόχρονα, είναι ανόητο να αρνηθούμε την ύπαρξη ευνοϊκών συνθηκών, αν και είναι σπάνιο ότι κάποιος είναι αρκετά σοφός για να επωφεληθεί από αυτές. Αυτό είναι εν μέρει επειδή οι ευκαιρίες κρύβονται κάτω από το πρόσχημα των προβλημάτων που πρέπει να επιλυθούν.
  1. Ο νόμος της αποζημίωσης
Δεν συμβαίνουν όλα μονομιάς. Μπορείτε να φανταστείτε κάποιον να είναι σε θέση να έχει  τέλεια εμφάνιση κάθε μέρα, να φτιάχνει το ιδανικό γεύμα για εσάς, να έχει πάθος στο κρεβάτι, να φροντίζει τα παιδιά τέλεια, να είναι ένας τέλειος τραγουδιστής ή μουσικός, να είναι σε καλή κατάσταση υγείας, να έχει την καλύτερη διάθεση, πάντα να είναι με το  χαμόγελο, να είναι επιτυχημένος  στην εργασία και να είναι ο  τέλειος φίλος- όλα με τη μία;
Αυτά δεν γίνονται όλα μαζί, γι’ αυτό και ο Ναπολέων φοβόταν τις γάτες, ο Τσαϊκόφσκι φώναζε μέχρι και 10 φορές την ημέρα, ο Schiller έβαζε – σοβαρά! – σάπια μήλα στο συρτάρι για να επικαλεστεί την  Μούσα του, και ο Μπαχ έριχνε την περούκα του στον μουσικό  του όταν έπαιζε φάλτσα.
Αν ένα άτομο έχει κάνει μια  σημαντική επιτυχία σε κάτι, αυτός ή αυτή συνήθως αποτυγχάνει σε κάτι άλλο. Αλλά δεν έχει σημασία  η απουσία των  μειονεκτημάτων και των ελλείψεων αλλά η παρουσία των αρετών και των επιτευγμάτων.
  1. Ο νόμος της επιρροής
Οι άνθρωποι που σε περιβάλλουν, θα επηρεάσουν  το ποιος θα γίνεις. Υπάρχει κάτι τέτοιο στην ιατρική ως κανόνας της αντίδρασης. Κάποιος σίγουρα προορίζεται για να είναι πιο λεπτός, κάποιος άλλος πιο γεμάτος. Αλλά ακόμη και σε αυτή την ιδέα, μπορεί κανείς να  είναι  χαριτωμένος και γεμάτος ή πλαδαρός  και με λίπος. Αυτός είναι  ο κανόνας της αντίδρασης. Ακόμη και αν ένα άτομο δεν είναι το φωτεινότερο  κραγιονάκι  στο κουτί, αυτός ή αυτή θα γίνει έξυπνος ή έξυπνη(ακόμη και σχετικά, δεν έχει σημασία). Σε  άλλη περίπτωση, θα παραμείνει κάπως πρωτόγονος. Το περιβάλλον ενός ατόμου είναι μια μεγάλη επιρροή, αν όχι η μεγαλύτερη. Γινόμαστε ίδιοι με εκείνους που στέκονται στο πλευρό μας, και εμείς επηρεάζουμε  τους γύρω μας πολύ λιγότερο.
  1. Ο νόμος της αντίθετης αντίδρασης στο ταλέντο
Οι ταλαντούχοι άνθρωποι  προκαλούν πάντα αντίθετες αντιδράσεις: είτε το θαυμασμό ή το μίσος. Δεν μπορεί να περάσουν απαρατήρητοι. Δεν μπορούν να αγνοηθούν. Δεν μπορούν απλά να ξεχαστούν. Τους θυμόμαστε, τους αγαπάμε, τους σκεφτόμαστε, τους μισούμε, ακόμα και τους ζηλεύουμε. Γι ‘αυτό, εάν είστε ταλαντούχοι, μην  ονειρεύεστε τον  καθολικό θαυμασμό και την αποδοχή. Θα έχετε εχθρούς μόνο και μόνο επειδή έχετε ταλέντο.
  1. Ο νόμος των κοινών αναμνήσεων
Οι περισσότεροι άνθρωποι μοιράζονται κοινές μνήμες των γεγονότων. Η αφοσίωση, καθώς και η ήρεμη, συνεχόμενη  αγάπη, είναι ως επί το πλείστον βασισμένη  σε κοινές αναμνήσεις. Έτσι, οι αναμνήσεις  δημιουργούν  ένα δεσμό μεταξύ των ανθρώπων. Θέλετε να είστε καλός στα μάτια κάποιου; Δημιουργείστε  καλές αναμνήσεις με αυτό το πρόσωπο.
  1. ‘Δεν είναι οι άνθρωποι σου’
Εάν δεν σας ‘ταιριάζουν’ κάποιοι άνθρωποι, μια μέρα θα φύγουν.
_______________________
 via

Σ’ ένα εστιατόριο, ξαφνικά μια κατσαρίδα πήδηξε και κάθισε πάνω σε μια κυρία που αμέσως άρχισε να φωνάζει έντρομη.  Στο πρόσωπο της ...




Σ’ ένα εστιατόριο, ξαφνικά μια κατσαρίδα πήδηξε και κάθισε πάνω σε μια κυρία που αμέσως άρχισε να φωνάζει έντρομη. Στο πρόσωπο της ήταν ζωγραφισμένος ο πανικός. Άρχισε να πηδάει κουνώντας και τα δύο χέρια της, προσπαθώντας απελπισμένα να ξεφορτωθεί την κατσαρίδα.
Ο πανικός μεταδόθηκε ακαριαία και σε όσους ήταν μαζί της εκείνη την ώρα.
Η κυρία τελικά κατάφερε να πετάξει την κατσαρίδα μακριά της, αλλά αυτή .. προσγειώθηκε σε μια άλλη κυρία παραδίπλα. Τώρα, ήταν η σειρά της άλλης κυρίας να αντιδράσει με τον ίδιο πανικό.
Ο σερβιτόρος έσπευσε γρήγορα να βοηθήσει και να ηρεμήσει την κατάσταση. Όμως αιφνιδίως η κατσαρίδα έπεσε στη συνέχεια πάνω του.
Ο σερβιτόρος στάθηκε ακίνητος, προσπάθησε να μην πανικοβληθεί και παρατηρούσε τις κινήσεις της κατσαρίδας στο πουκάμισό του. Όταν αισθάνθηκε ότι είχε τον έλεγχο της κατάστασης, άρπαξε την κατσαρίδα και την πέταξε έξω από το εστιατόριο.


~~~~~~
Πίνοντας τον καφέ μου και έχοντας παρακολουθήσει το παραπάνω συμβάν, άρχισαν να περνάνε πολλές σκέψεις από το μυαλό μου και αναρωτήθηκα αν ήταν η κατσαρίδα η πραγματική αιτία  για την υστερική αντίδραση των γυναικών.
Αν ναι, τότε γιατί δεν αντέδρασε ανάλογα και ο σερβιτόρος; Αντιθέτως, το χειρίστηκε απολύτως ψύχραιμα , χωρίς κανένα πανικό.

Λοιπόν, δεν ήταν η αιτία η παρουσία της κατσαρίδας, αλλά η αδυναμία αυτών των ανθρώπων να αντιδράσουν με ψυχραιμία σ’ ένα ανεπιθύμητο συμβάν που τους προκαλούσε δυσφορία.
Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τα λόγια  του πατέρα μου ή του αφεντικού μου ή της συζύγου μου που με ενοχλούν, αλλά είναι η αδυναμία μου να τους αντιμετωπίσω με ψυχραιμία. Δεν είναι το μποτιλιάρισμα στο δρόμο που με ενοχλεί, αλλά η αδυναμία μου να καταλαγιάσω τη δυσφορίαπου μου προκαλεί.
Περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα, είναι η αντίδρασή μας στο πρόβλημα που δημιουργεί το χάος στη ζωή μας.
Από το παραπάνω συμβάν πήρα τα παρακάτω διδάγματα:
Κατανόησα ότι δεν πρέπει να αντιδρώ σπασμωδικά στη ζωή.Πρέπει να απαντώ με σύνεση.
Οι άμεσες αντιδράσεις είναι πάντα ενστικτώδεις, ενώ οι ψύχραιμες απαντήσεις είναι πάντοτε καλά μελετημένες.
Κάποιος που είναι ευτυχισμένος, δεν είναι επειδή λειτουργεί στην εντέλεια στη ζωή του.
Είναι ευτυχισμένος επειδή έχει τη σωστή αντιμετώπιση και στάση απέναντι σε όσα του συμβαίνουν στη ζωή … !!
_______________________
  ~ Sundar Pichai – Διευθύνων σύμβουλος της Google
via

Σήμερα γίνεται πολύς λόγος γιά σχέσεις, γιά σχέση, γιά τίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Ζώντας ὅμως σε ἐποχή μιᾶς ἄλλης Βαβέλ, διαπιστώνουμε ὅ...




Σήμερα γίνεται πολύς λόγος γιά σχέσεις, γιά σχέση, γιά τίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Ζώντας ὅμως σε ἐποχή μιᾶς ἄλλης Βαβέλ, διαπιστώνουμε ὅτι μιλοῦν γιά σχέσεις οἱ ἄσχετοι. Μιλοῦν γιά σχέσεις οἱ ἀδύναμοι νά σχετισθοῦν σέ μιά σχέση οὐσίας καί μιλοῦν αὐτοί πού μόνο ἐπιδερμικά σχετίζονται.



Ποιά ὅμως εἶναι ἡ σχέση καί μάλιστα σχέση οὐσίας; Ἡ σχέση οὐσίας εἶναι μόνον ἡ ΑΓΑΠΗ. Χωρίς αὐτήν δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει οὐσιαστική σχέση. Ἡ πιό τρανή ἀπόδειξη τῆς ἀδυναμίας σχέσης εἶναι ἡ θεοποίηση αὐτῶν πού ὀνομάζονται «ἀνθρώπινα δικαιώματα». Ὁ καθένας διεκδικεῖ τό «δικαίωμά» του νά κάνει ὅ, τι ἀπολύτως θέλει. Ἐπειδή ὅμως τό θέλει, τό θεωρεῖ καλό, καί δικαίωμά του. Δέν ὑπάρχει πλέον καλό καί κακό. Ὑπάρχει τό δικαίωμά μου καί ἐπειδή ἐγώ τό θἐλω εἶναι «καλὀ». Στήν πραγματικότητα ζοῦμε στόν ἀπόλυτο ἐγωϊσμό καί ἐπί τῆς οὐσίας στήν ἀπόλυτη μοναξιά. Ὁ ἐγωϊσμός συνιστᾶ ἀδυναμία καί ἀνικανότητα ἐπικοινωνίας καί γεννάει τήν ἐπιθυμία ὄχι σχέσης, ἀλλά μόνο χρήσης τοῦ ἄλλου. Ὁ ἐγωϊσμός συνιστᾶ τήν ἀχρήστευση τῆς σχέσης, τῆς ἐπικοινωνίας, τῆς ἀλληλεγγύης, τήν ἀδυναμία τῆς θυσίας, τῆς θυσιαστικῆς προσφορᾶς. Ὁ ἐγωϊσμός γεννᾶ τήν ἀνικανότητα τῆς ἀγάπης, τήν ἀνικανότητα νά ἀγαπᾶς. Μέ ἀπίστευτη εὐκολία ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἄνδρας ἤ ἡ γυναίκα, ἐγκαταλείπουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἀλλά καί τά παιδιά τους, στό «δικαίωμα» μιᾶς εἰκονικῆς εὐτυχίας, στό «δικαίωμα» μιᾶς ἀπόλαυσης, χωρίς τήν παραμικρή προσπάθεια προβληματισμοῦ, ἀλλά καί ἔννοιας γιά τόν ἄλλο. Δέν ὑπάρχει πλέον, παρά τό ἀπόλυτο ἐγώ.

Στήν Ἐκκλησία ὅμως μιλᾶμε γιά ἄλλα δικαιώματα. «Εὐλογητός εἶ Κύριε, δίδαξόν με τά δικαιώματά Σου», λέμε στή δοξολογία πρός τό Θεό. Δέν μιλᾶμε γιά τά δικά μας δικαιώματα, ἀλλά γιά τά δικαιώματα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό φαίνεται περίεργο γιά τό σημερινό ἄνθρωπο πού βλέπει καί κρίνει ἐπιδερμικά. Ποιό ὅμως εἶναι τό δικαίωμα τοῦ Θεοῦ πού ζητᾶμε νά γίνει; Τό δικαίωμα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη. Μᾶς τό δίδαξε ξεκάθαρα. Δύο εἶναι οἱ ἐντολές ἀπό τίς ὁποῖες ὅλος ὁ Νόμος καί οἱ Προφῆτες κρέμονται. «Νά ἀγαπήσεις τό Θεό μέ ὅλη σου τήν ὕπαρξη καί τόν πλησίον σου σάν τόν ἑαυτόν σου». Σέ αὐτή τήν τόσο μικρή πρόταση βρίσκεται ὅλη ἡ οὐσία τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη εἶναι μιά κίνηση δική μου, ἡ ὁποία ὅμως μέ βγάζει ἀπό τον ἑαυτό μου. Μιά κίνηση πού στρέφεται στό Θεό καί διά τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Ἀλλά αὐτή ἡ κίνηση ὑπάρχει μόνον ὅταν ἐγώ ζῶ. Ὅταν δέν ἀγαπῶ, δέν ζῶ. Αὐτή ἡ ἀγάπη εἶναι ἑνιαία. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος «ζεῖ» στό ἀπόλυτο ἐγώ, τότε δέν ζεῖ, δέν κινεῖται, δέν μπορεῖ νά ἀγαπήσει.

Ὁ ἐγωϊσμός ἀποκλείει τήν ἀγάπη. Τήν ἀποκλείει, θά ἔλεγα, ἐκ φύσεως. Στόν ἐγωϊσμό ὁ Θεός καί ὁ ἄλλος εἶναι ἡ κόλαση μου καί ὄχι ἡ χαρά μου. Ὁ κάθε ἄλλος εἶναι ὁ ἐχθρός μου. Σήμερα ὁ ἄνθρωπος διεκδικεῖ τά «δικαιώματά» του ἀπέναντι καί στό Θεό, ἀλλά καί στήν ἴδια τή φύση, στήν ἴδια τή ζωἠ. Σήμερα διεκδικεῖ τό «δικαίωμά» του νά διαστρέψει καί τή φύση καί τή ζωή. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ζεῖ στή δυστυχία. Στήν ἀπόλυτη δυστυχία. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιἀ τόν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος γίνεται προκλητικός. Προκλητικός γίνεσαι, ὅταν δέν νοιώθεις ἀσφαλής. Προκαλεῖς, γιά νά νιώσεις ὅτι ὑπάρχεις, ὅτι εἶσαι κάποιος. Οἱ διαδηλώσεις «ὑπερηφάνειας» εἶναι ἡ πιό τρανή ἀπόδειξη. Βαπτίζοντας τήν κίνησή μου ὡς «ὑπερηφάνεια», ὁ πρῶτος πού θέλω νά πείσω, εἶναι ὁ ἑαυτός μου. Ὁ τίτλος εἶναι ἀπόλυτα χαρακτηριστικός τῆς ἀνασφάλειας.

Ὁ ἄνθρωπος πού πραγματικά ἀγαπᾶ, ὁ ἄνθρωπος πού νιώθει ὅτι δέν ὑπάρχει ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος πού συνειδητοποιεῖ ὅτι μόνο ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώνει, δέν εἶναι προκλητικός. Δέν εἶναι προκλητικός, ἐπειδή χαίρεται καί ἡ χαρά τόν πληρώνει καί τόν κάνει ἀσφαλή. Δέν χρειάζεται τήν ἐπιβεβαίωση, ἐπειδή νοιώθει ἀσφαλής, πλήρης καί γι’ αὐτό χαρούμενος. Δέν τόν νοιάζει ἄν ὁ ἄλλος τόν ἀπορρίπτει, ἐπειδή δέν ζεῖ ἀπό τήν σάρκα τοῦ ἄλλου, ἀλλά ἀπό τό αἷμα τοῦ Θεοῦ.


Ξέρω ὅτι αὐτά δέν τά καταλαβαίνουν πολλοί, γιατί δέν θέλουν νά τά καταλάβουν, γιατί θά καταρρεύσουν ἄν τά καταλάβουν. Τά σύμφωνα συμβίωσης, δηλαδή ἕνας ἐξεζητημένος τρόπος ὕπαρξης, τή στιγμή πού ὑπάρχει ὁ γάμος ὁ πολιτικός, γιά ὅσους δέν πιστεύουν, ὁ ἐκκλησιαστικός γιά ὅσους μποροῦν νά ἐμπιστεύονται καί τό Θεό καί τούς ἀνθρώπους, δέν φέρνουν εὐτυχία, ἀλλά πλήξη. Πιστεύω πώς γνώρισα ἀρκετά τούς ἀνθρώπους καί προπαντός ὄχι στό προσκήνιο τῆς ὑποκρισίας, ἀλλά στό παρασκήνιο, ὅπου βιώνει κανείς τίς ἀποτυχίες του. Πιστεύω ὅτι αὐτός ὁ «ἄλλος σεξουαλικός προσανατολισμός» εἶναι μιά ἀπεγνωσμένη προσπάθεια ὑπέρβασης τῆς πλήξης, μιά ἀπεγνωσμένη προσπάθεια μιᾶς «ἄλλης ἐμπειρίας», πού θά ὁδηγήσει ὅμως καί πάλι στόν ἀπόλυτο ἐγωϊσμό καί τήν ἀπόλυτη μοναξιά.



Οι σχέσεις αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου και η πρόκληση είναι όχι μόνο να βρούμε, αλλά και να κρατήσουμε την τέλεια αγάπη.

Ακολουθούν 20 φράσεις που μπορεί να αποτελέσουν έμπνευση, να σε κάνουν να πάρεις μία απόφαση ζωής, να ξεκλειδώσουν τη σκέψη σου και σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

1. Αν δεν μπορείς να φορτωθείς το βάρος κάποιου άλλου, μην απομακρύνεσαι. Προσπάθησε να το ελαφρύνεις Τάιγκερ Φ.

2. Αν δεν μπορείς να πεις κάτι καλό για κάποιον, καλύτερα μην πεις τίποτα Ώστιν Τζέην

3. Αν δυο φίλοι σου ζητήσουν να κρίνεις μια διαφωνία τους, μη δεχτείς, γιατί θα χάσεις ένα φίλο. Απ' την άλλη, αν σου το ζητήσουν δυο ξένοι, να δεχτείς, γιατί θα κερδίσεις ένα φίλο Άγιος Αυγουστίνος

4. Αν οι άνθρωποι ήσαν λιγότερο απαίσιοι, η ζωή θα ήταν υπέροχη Κρώφορντ Τζοαν

5. Αν συμπεριφέρεστε στους διπλανούς σας έτσι όπως τους αξίζει, θα τους κάνετε χειρότερους. Αν όμως τους συμπεριφέρεστε σαν να είναι καλύτεροι απ' ό,τι είναι στην πραγματικότητα, τότε τους κάνετε καλύτερους Γκαίτε

6. Αναμφίβολα, οι εχθροί μου μού άξιζαν, όμως δεν ξέρω αν άξιζα τους φίλους μου Γουίτμαν Γουλοτ

7. Άνθρωποι που διακρίνονται για την εντιμότητα τους είναι εκείνοι από τους οποίους, όταν έχεις οικειότητα μαζί τους, δεν μπορείς να ελπίζεις καμία εύνοια, αλλά και δε χρειάζεται να φοβάσαι καμιά τρικλοποδιά Λεοπάρντι Τζ.

8. Άνθρωποι που συμβιώνουν δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που εξουσιάζουν και άνθρωποι που εξουσιάζονται Τουχόλσκι Κουρτ

9. Βαριά αρρώστια το να μην είσαι τίποτα για κανέναν Μητέρα Τερέζα

10. Δεν είναι φοβερό αν σας προσέβαλλαν, σας κορόιδεψαν ή σας λήστεψαν. Φοβερό είναι αν εσείς δεν μπορείτε να τα ξεχάσετε Κομφούκιος

11. Δεν κρατάνε αλυσίδες τον γάμο. Κλωστές τον κρατάνε, αμέτρητες κλωστές, που με τα χρόνια δένουν τους ανθρώπους Σινιορέ Σιμόν

12. Εάν θέλετε να κατακτήσετε έναν άνθρωπο, τότε επιτρέψτε τον να σας κερδίσει στη λογομαχία Ντισραέλι Μπ.

13. Δεν ξεχνάω ποτέ πρόσωπα, αλλά για σένα θα κάνω μια εξαίρεση Μαρξ Γκρούτσο

14. Εγωισμός δεν σημαίνει να ζεις όπως θέλεις εσύ, αλλά η απαίτηση από τους άλλους να ζουν έτσι όπως θέλεις εσύ Ουάιλντ Ο.

15. Είναι καλύτερα να σε φθονούν, παρά να σε λυπούνται Περίανδρος

16. Εκείνος που καταλαβαίνει τους ανθρώπους ποτέ δε θα ζητάει απ’ αυτούς να τον καταλάβουν Βόϊναρ Μπ.

17. Εμείς θέλουμε να είμαστε η πηγή όλων των χαρών ή, αν αυτό είναι αδύνατο, όλων των δυστυχιών, αυτών που αγαπάμε Λα Μπρυγιέρ

18. Η ζωή είναι πολύ σύντομη και δεν έχουμε ποτέ αρκετό χρόνο για μηχανορραφίες εις βάρος των άλλων Σερνερ Βάλτερ

19. Η ζωή ζει απ' τη ζωή. Τρώμε και μας τρώνε. Όταν το ξεχνάμε αυτό κλαίμε κι όταν το θυμόμαστε ο ένας φροντίζει για τον άλλο Βούδας

20. Ο έρωτας θέλει ν' απογυμνώνεις το κορμί σου, ενώ η φιλία, την ψυχή σου Λιούις Κ.Σ.


 via